Onlyliesbeth’s Fotoblog

Havenzicht

Als ik Humphrey in de verte aan zie komen lopen, voel ik vast of ik een paar euro’s in mijn zak heb zitten. Ook weet ik dat hij mij om een sigaret gaat vragen of een plukkie sjek. Die geef ik ‘m dan altijd en we maken een praatje. We kennen elkaar al heel lang. Van de Pauluskerk in ieder geval. Daar kwam hij ook beneden in de ruimte waar het eethuis was en  soos, daar kon je een bakkie koffie drinken en een praatje maken. Dus we maken een praatje, hij praat nog steeds met zijn Amerikaanse accent, want daar is hij geboren en opgegroeid. In de jaren 80 kwam hij in Rotterdam wonen en hij kreeg verkering met een leuke vrouw. Het ging best goed alleen kon hij toch niet van de drugs afblijven. Dat kwam ook omdat hij zich dan beter voelde met die stemmen in z’n hoofd. Dus het was toch altijd wel een verassing hoe hij zich gedroeg als ik met hem praatte. de ene keer helder en reeël, geen onzindingen, maar een andere keer weer wel. Dan leek het net of je een logisch gesprek ging voeren als ineens een rare zin ertussen door kwam. Wartaal, onzin…mmm zei ik dan jaja. Ik zag ook dan dat hij er mager uitzag en het straatleven hem tekende. Maar nu was hij weer wat dikker. Hij had nog dat geld nodig voor Havenzicht zei hij, dan kon ie er vanavond slapen. Het kon net zo goed een smoes zijn om meteen en streep wit te halen bij de dealer, maar goed, dat moest ie dan zelf maar weten.

Ik ben blij dat hij misschien in havenzicht slaapt en niet ergens onder de Willemsbrug of op een troosteloos dealadres de nacht doorbrengt met gebruiken, maar dat zal wel niet want daar had hij het geld niet voor.